چه زیبا بود که دلهای همه پاک از ریا میبود
حریم خانه دل، روشن از عشق خدا میبود
دعای خاکساران آبروی اغنیا میشد
اگر یک تکه نان خشک، در دست گدا میبود
اگر از گلشن وحدت گل امید میچیدیم
چرا این ساز یکرنگی، به کشور بیصدا میبود
زمین خانه خودرا، به خون خویش تر کردیم
چه کم میشد اگر در چشم ما، یک نم حیا میبود
تماشاگاه عالم گشته ایم از بی ثباتی ها
چه زیبا بود اگر لطف جهان بی مدعا میبود
اگر بیگانه را با دیده بیگانه میدیدیم
یقین دارم کلید خانه ما دست ما میبود
اگر دزدانه با نیرنگ، افسونم نمیکردی
چرا این خاک بی صاحب زیر پا میبود
اگر یک دل به حال بی پرستان وطن میسوخت
چرا یکزخم ناسوری به قلب آسیا میبود
چه زیبا بود به جای این همه نیرنگ بازی ها
اگر پیمانه دنیا پر از صدق و صفا میبود
اگر محراب تقوا سجدهگاه ما میشد
به جای دست خون آلود ما دست دعا میبود
به آتشخانه افغان دیگر بازی نمیکردی
اگر یک صفحه تاریخ من پیش تو وا میبود
بگو از من به آن ویرانه سازان وطن کهزاد
چه میشد یک دل آباد سوغات شما می بود
English translation
How fine it would be if every heart were pure of hypocrisy;
The sanctuary of the heart aglow with love of God.
The prayer of the humble would shame addiction itself,
If a single dry crust of bread lay in a beggar’s hand.
If from the garden of unity we gathered roses of hope,
Why did this one-note melody fall silent upon the land?
We soaked the soil of our own home in our own blood—
What harm if one drop of shame had moistened our eyes?
We have become a spectacle to the world through our instability;
How fine if the world’s grace had been without pretence.
If we had seen the stranger with a stranger’s eyes,
I am certain the key to our house would be in our own hands.
If you had not bewitched me with theft and trickery,
Why would this masterless earth lie trampled underfoot?
If one heart had burned for the homeland’s wingless souls,
Why would a festering wound pierce the heart of Asia?
How fine if, instead of all this game of deceit,
The cup of the world brimmed with truth and sincerity.
If the altar of piety had become our place of prostration,
Instead of our blood-stained hands, hands of prayer would rise.
You would not toy further with Afghanistan’s burning hearth
If one page of my history lay open before you.
Tell from me to those who lay waste to the homeland, O Kohzad—
What if one flourishing heart were your gift to take away?
